Hoi lieve lezers,

Mijn zwangerschap was nou niet bepaald easy, maar gelukkig wel een happy beginning. Ik dacht eigenlijk dat het super fijn zou zijn om midden in de zomer met een dikke buik rond te lopen. Lekker jurkjes aan, sandalen, korte broekjes. Euh NOT! Door de hoge temperaturen hield ik enorm veel vocht vast. Mijn sandalen paste ik niet meer en mijn slippers met moeite. Lopen ging haast niet en een kort broekje kreeg ik niet eens over mijn formaat olifant onderlijf heen. Maar aan dat lijf wordt inmiddels gewerkt, ga ik je binnenkort over vertellen! First things first: De geboorte van Nova

Bepaalde gebeurtenissen in je leven vergeet je simpelweg niet. De geboorte van Nova behoort tot zo’n gebeurtenis. Ik was uitgerekend op 06-10-2016. Nova zijn geboorte heeft in totaal 4 dagen geduurd.

Zaterdag

In de periode voor mijn bevalling had ik al een aantal keren een valse start gehad. Op zaterdag 1 oktober tijdens het avondeten bij mijn ouders thuis dacht ik ‘’oh gezellig weer die krampen’’ Ik probeerde het te negeren want het was vast weer een valse start. Rond 19.00 uur dacht ik toch maar eens op de tijd te gaan letten. And so I did… om de 6 à 7 minuten voelde ik iets gebeuren. Om 20.00 uur was ik het beu en wilde ik graag naar huis toe. Mijn ouders wonen in Tilburg. Dit autoritje van Tilburg naar Den Bosch leek wel uren te duren. De zon scheen dus ik vond het allemaal wel prima.
Eenmaal thuis aangekomen ben ik gaan douchen maar de krampen bleven maar komen. Mijn vent en ik dachten beide: Gaan we Nova dan eindelijk ontmoeten vannacht? Super excited belde wij rond 00.00 uur de verloskundige. Ik moest proberen te slapen en anders maar weer in bad of onder de douche. Say what? Ik begon spontaan te lachen van dit advies. Een beetje teleurgesteld liet ik het bad maar weer vol lopen!

Zondag

Ik had zo’n drie uurtjes geslapen en de zondag brak aan. Geen krampen? Nou ja oke. Ik had nu al zo vaak een valse start gehad dat ik er prima mee om wist te gaan. Natuurlijk wel een enorme teleurstelling. De zwangerschap was ik inmiddels meer dan beu en ik wilde gewoon ontzettend graag ons kindje ontmoeten! Op zondagochtend deden we nog wat boodschappen. Ik bakte een mega lekkere stroopwafel/caramel cake en pufte nog wat krampen/weeën weg. Mijn broer, schoonzus en hun zoontje Mason kwamen nog op visite. Even doorspoelen.. om 20.00uur werden de krampen toch echt wel pittig. Opnieuw om 00.00 uur de vk gebeld en die kwam dit keer wel even langs. Guess what: Er gebeurde HELEMAAL niets! Weer een helse nacht: bed-bad-douche repeat!

Maandag

Rond de klok van 06.00 belde ik de vk dat ik echt enorm veel pijn had en dat om de 2 minuten. Die kwam er gelijk aan. Helaas, situatie was niet veel anders geworden. Ze zou gaan overleggen met de arts en rond 09.00 terugbellen. Uitslag: Ik moest me maandagavond om 19.00 melden in het ziekenhuis (Elisabeth ziekenhuis in Tilburg) Mijn lijf en hoofd waren uitgeput. Ik kreeg een bepaald goedje om wat te kunnen slapen. Om 22.00 nam Kev afscheid met het idee dat hij mij om 10.00 weer op zou komen halen. Nou, even lachen! Dat gebeurde dus niet. Om 23:10 drukte ik als een malloot op het belletje want ik was wakker geworden en dacht letterlijk dat mijn rug gebroken was (bleken gewoon rugweeën te zijn). Er zou zo snel mogelijk een arts komen kijken. Laten we weer even doorspoelen.

Dinsdag

Want die arts kwam pas rond 03.00. Ondertussen weeën opvangen en muziek luisteren. Op de een of andere manier heeft muziek mij ENORM geholpen. Om 10.00 kwam mijn eigen arts om te checken. Ik dacht als er nu weer geen beweging in zit dan word ik gek! Eindelijk: 4 cm ontsluiting! Als een idioot Kev gebeld dat hij naar het ziekenhuis moest komen en dat het echt begonnen was. Ik kon alleen nog maar aan 6 cm denken! Helaas, 4 cm bleef maar 4 cm. Ik werd naar de verloskamers gebracht. Om 15.30 werden mijn vliezen gebroken. Wat  daarna gebeurde was werkelijk de hel op aarde. Een weeënstorm. Ik was in alle staten. Volledig opgesloten in mijn eigen bubbel en dacht oprecht dat ik flauw ging vallen. De arts vond het niet verantwoord om door te gaan zonder pijnstilling (dit was namelijk wel mijn wens) Nova begon last te krijgen van alle spanning op mijn buik. Uiteindelijk wist ik gewoon dat het tijd was voor een ruggenprik. Ook van de ruggenprik niets meegekregen. Zo’n weeënstorm is zo mega heftig dat je echt in overlevingsstand verder gaat. Om 17.00 was ik terug op de verloskamers en ik heb heerlijk geslapen tot 18.00. Ik bleef maar roepen dat ik druk voelde, logisch want om 18.34 had ik namelijk volledige ontsluiting. Het kon me ook echt NIETS meer schelen. Ik was zo onwijs blij met dat bericht dat ik spontaan een lach kick kreeg.

Omdat het eigenlijk super goed ging en ik de persweeën aardig onder controle had, nam de arts het besluit om nog even te wachten met persen. Tussen het puffen door bedacht ik me ineens dat ik wel een spiegel wilde om mee te kijken! ‘’Ga ik regelen’’ zei de zuster! Helemaal content met mijn spiegel (formaat: TV) begon om ik om 20.10 aan het echte werk. Om 20.47 HET BESTE MOOISTE MOMENT van ons leven. Er werd een heel klein lief mannetje op mijn borst gelegd.

Nova Reza Wing-yip Mok 04-10-2016

Lang verhaal.. maar het einde was het allemaal meer dan waard. Bedankt voor het lezen!

Liefs,
Sanaz

Foto’s: Liesbeth Keder (Instagram @lalizart)

Zo raak je nooit uitgelezen:

De zoektocht naar de juiste babynaam Waar het tegenwoordig normaal is om je kind naar een bloem, seizoen of superheld te vernoemen, kreeg je tot de jaren ‘60 nog gewoon de naam van je g...
Besnijden vanuit traditie en geloof, of niet besni... Hoi lieve lezer, Toen ik met een positieve test in mijn handen stond gingen er ongelofelijk veel vragen door mij heen. Vragen waar ik op dat ...
Hoe ervaart Sanaz het leven als working mom? Hoi lieve lezer, Ik hoor het mezelf nog zeggen: Super veel zin in mijn verlof! Heerlijk lang vrij zijn. Mijn verlof was binnen no-time voorbij. Voo...
Hoe overleef je de eerste tandjes van je kleintje? Na weken, maanden of misschien pas na een jaar, ieder kindje krijgt tandjes. En waar de een er ontzettend veel last van heeft, doorstaat de ander ...

One thought on “Het bevallingsverhaal van gastblogger Sanaz”

  1. Jeetje wat een mooi verhaal. Niet normaal wat jij hebt meegemaakt. Ben zo benieuwd naar al je andere ins en outs van je leven.

    Groetjes denise

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *