In het vorige deel van Melissa’s verhaal, kon je lezen dat zij een buitenbaarmoederlijke zwangerschap had. In dit deel kun je lezen hoe de operatie is verlopen én wat haar gevoelens waren hierbij.

De operatie

29 februari (ja schrikkeldag!): Aangezien er niks iss veranderd aan de situatie, gaan ze me opereren. Eerst wordt er bloed geprikt, mijn waardes zijn nu 1580! Officieel is 1500 de minimale grens om te opereren. Ik kreeg kort een uitleg over de operatie en werd toen al meegenomen. Infuus prikken is bij mij altijd drama en het was natuurlijk dit keer niet anders. Uiteindelijk na 5 keer prikken zat het infuus op de juiste plek. Ik ben al veel vaker geopereerd en weet dus dat ik slecht tegen narcose en morfine kan, dus gaven ze me andere pijnbestrijders.
Van het moment dat ik wakker werd weet ik alleen nog dat ik heel erg moe was. Een van mijn eerste vragen was: heb ik mijn eileiders nog en mag ik op mijn zij liggen? Er werd me verteld dat dit niet mocht, gevolgd door nog een heel verhaal. Ik was ondertussen al weer in slaap gevallen. Het enige wat ik me herinner is dat de verpleegster zei dat ik veel bloed was verloren.

Mike en mijn ouders zaten in mijn kamer te wachten. Wat ik niet wist, was dat Mike ondertussen al een zuster aan de jas had getrokken en dus al meer wist dan ik.
Toen de arts eindelijk kwam kreeg ook ik dan ook alles te horen:
In mijn rechter eileider zat een verdikking, ze wilden een eileider besparende operatie doen. Maar omdat ik al zoveel bloed in mijn buikholte had en ik tijdens het weghalen van het vruchtje nog meer begon te bloeden, hebben ze besloten om mijn complete eileider weg te halen. Ik had zoveel bloed verloren dat ik nog maar een HB waarde van 4 had, waar dit normaal 8 hoort te zijn. Normaal gesproken zou er met deze waarde een bloedtransfusie gedaan worden, maar omdat ik me zo bijzonder goed voelde hoefde dit gelukkig niet. Wel werd ik streng in de gaten gehouden, soms werd er meerdere keren per dag bloed geprikt. Je kan je wel voorstellen hoe bont en blauw ik was na al die infusen en bloedprikken.

Toen de medicatie was uitgewerkt, had ik veel pijn in mijn schouders van het gas wat in mijn buik is gespoten. In totaal had ik 4 sneetjes in mijn buik en 1 vaginaal.

 

De klap

5 dagen na de operatie was ik jarig, ik werd 22. Ik denk dat iedereen zich wel kan voorstellen dat dit geen leuke verjaardag was. Maar pas 3 weken later kwam de echte klap. Ik voelde me ontzettend eenzaam, ik had niemand om het mee te delen. Ik was pas 22 en mistte al 1 eileider. En als ze iets langer hadden gewacht dan was ik er misschien niet meer geweest! Ook was ik boos om het feit dat er zo weinig over bekend is, alsof er een taboe over heerst. Voor sommige mensen is 9 weken nog niks, alleen een vruchtje. Maar voor ons was het veel meer, voor ons was het al ons kindje! Ik was bang dat Mike het me kwalijk zou nemen dat ik zijn/ons kindje was verloren en raakte lichtelijk depressief. Maar natuurlijk zag hij dit niet zo, hij was vooral blij dat hij mij niet kwijt was. Hier heeft hij het soms erg moeilijk mee gehad.

Ik heb dus geen ‘gewone’ buitenbaarmoederlijke zwangerschap gehad, zoals die meestal voorkomt. Je wordt dan vaak met heftige pijn naar het ziekenhuis gebracht en bent soms niet eens op de hoogte van de zwangerschap. Voor ons was dit een lange rit die zeker 5 weken heeft geduurd met ontzettend veel onzekerheid.

Het verwerken

Omdat ik bang was om nooit meer zwanger te kunnen raken, besloten we op vakantie te gaan. Ook zouden we ons gaan focussen op het huis wat we net gekocht hadden. In de winter, als ik me weer wat beter zou voelen, zouden we het opnieuw proberen. We hadden dan ook nooit verwacht dat ik op 17 juni opnieuw een positieve test in handen zou hebben. Ik was uitgerekend op 27 februari 2017, exact 1 jaar na de operatie; ontzettend bijzonder! Ook dit bracht de nodige emoties en angst mee in het begin van de zwangerschap. Bij elke afspraak bij de gynaecoloog en verloskundige stond er aangeduid dat dit mijn 2e zwangerschap was, maar zonder kindje. Nog steeds denken we er veel aan en zullen we het nooit vergeten. De komst van Merano heeft gelukkig wel heel veel pijn weg kunnen nemen.

Ooit zouden we nog heel graag een tweede kindje willen, al is er nog steeds de angst of dit weer (zo makkelijk) zal lukken. Dit is echter een zorg voor later, nu genieten we eerst volop van Merano.

 

Zo raak je nooit uitgelezen:

Van stay at home mom naar working mom Waar ik vorige maand nog thuis zat zonder werk, werk ik nu 3 dagen in de week. Zo snel kan het gaan, van stay at home mom naar working mom. PArtt...
De eerste weken als alleenstaande moeder Het is inmiddels meer dan een maand geleden dat ik het besluit nam om alleen verder te gaan. Naast dat het een hele verdrietige beslissing was, kw...
Mijn afvalstrijd Zoals vele van jullie waarschijnlijk wel weten, wil ik nog een aantal zwangerschapskilo's kwijt. De afgelopen maanden zou ik jullie dan ook op de ...
Was Jax een ongelukje of toch gepland? Je kent het wel, van die dorpen waar over alles en iedereen geroddeld wordt. Wijk bij Duurstede is daar absoluut niet anders in. Als ik vandaag met mi...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *