Ik zal me eerst kort voorstellen: ik ben Melissa (23), gelukkig getrouwd met Mike (29) en ondertussen al 12 weken trotse mama van onze knappe zoon Merano Yoah. Ons kleine wondertje, want voordat ik zwanger was van Merano heb ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap (BBZ) gehad. Hierbij is ook helaas mijn rechter eileider verwijderd en hierover vroeg Sharon mij een stukje te schrijven, spannend want dit heb ik nog nooit eerder gedaan!

Een kinderwens

Mike en ik wouden altijd al kinderen dus toen we eenmaal alles op een rijtje hadden en al 5 jaar samen waren besloten we in oktober 2015 om mijn spiraal te verwijderen. Jeetje wat was dit spannend! Ik was er te veel mee bezig en was dan ook erg verdrietig elke maand dat het niet raak was. Al snel in januari zeiden we: laten we het maar even uitstellen en een mooie vakantie boeken en op zoek naar een koophuis. Ergens halverwege januari had ik op een woensdagavond 2 hele felle steken in mijn buik. Toen riep ik voor de grap: “ik zou wel eens zwanger kunnen zijn”. 2 dagen later verloor ik heel lichtjes wat bloed en toen wist ik het zeker “ik ben zwanger!”. Mike was die avond weg dus ik heb alleen een test gedaan en ja hoor (licht) positief! Ik ben naar Prenatal gegaan om een shirtje voor Mike te kopen met de tekst ‘papa’ erop. Toen ik de volgende ochtend een nieuwe test deed, en deze opnieuw positief was, heb ik Mike het shirtje gegeven. Ook hij kon het niet geloven en samen hebben we zitten huilen.

                                                

De eerste echo’s

De donderdag erna had ik bloedverlies op mijn werk en raakte ik compleet in paniek. Mijn verloskundige vertelde me dat zolang ik geen heftige krampen heb, ik me niet druk hoef te maken. Probeer dat maar eens in zo’n situatie. Ik zou die dag uiteten met Mike, maar ik was zo verdrietig dat ik niet kon stoppen met huilen. Hij heeft me toen naar mijn ouders gesleurd en daar ben ik in bad gegaan. De volgende dag was het bloeden gestopt maar mocht ik na veel zeuren toch een echo bij de verloskundige. Op de echo was nog niks te zien, waarschijnlijk omdat het te pril was. Een week later weer bloedverlies, maar ik bleef rustig (voor zover je het rustig kunt noemen).

9 februari: mijn eerste officiële echo. Weer niks te zien en dus werd ik door gestuurd naar de eerste hulp. Hier heb ik een hele middag en avond gezeten. Mijn bloedwaarden kwamen binnen en mijn HcG was 380, vrij laag & dus gingen ze uit van een miskraam. Ik mocht naar huis en moest over een week weer bloedprikken en wachten tot de miskraam los kwam.
15 februari: weer niks te zien op de echo en mijn bloedwaarden zijn hetzelfde gebleven. Ik had nergens last van, dus gingen we er van uit dat de miskraam elk moment zou beginnen.
22 februari: op de echo weer niks, maar mijn bloedwaarden waren nu 960!! Verdriedubbeld dus, niemand had dit verwacht en dus dachten ze nu aan eventueel een BBZ. Ze wouden me weer een week laten lopen, maar na een beetje research over een BBZ durfde ik dit niet.
Als de vrucht in mijn eileider zou zitten en die breekt zou ik een inwendige bloeding krijgen. Dan moet ik binnen een half uur op de OK liggen anders zou het mij mijn leven wel kunnen kosten. Ik stond doodsangsten uit en heb nog nooit zoveel gehuild en zo gebaald van mijn lichaam. Er werd me ook nadrukkelijk verteld dat bij buikpijn ik niet hoefde te bellen maar direct naar de eerste hulp moest racen.
26 februari: Ik moest om 8 u bloedprikken en om 10 u terugkomen voor een echo. Ze hebben me goed onderzocht maar op de echo was weer niks te zien. Mijn HcG was dit keer 1360, weer sterk verhoogd en het was zeker dat ik een BBZ had. Ik kreeg dit nieuws pas te horen toen ik thuis was en de gynaecoloog gaf mij de optie: vandaag nog opereren of maandag. Hij bleef namelijk hopen dat mijn lichaam het zelf zou oplossen, maar we waren allemaal voor 99% overtuigd dat ik maandag geopereerd zou worden.

Na overleg met Mike en mijn moeder hebben we besloten om maandag te opereren. Dat weekend ben ik verwend door mijn moeder met een compleet nieuw kapsel.

 

Benieuwd naar de rest van het verhaal? Lees dan volgende week verder! 

Zo raak je nooit uitgelezen:

Van stay at home mom naar working mom Waar ik vorige maand nog thuis zat zonder werk, werk ik nu 3 dagen in de week. Zo snel kan het gaan, van stay at home mom naar working mom. PArtt...
De eerste weken als alleenstaande moeder Het is inmiddels meer dan een maand geleden dat ik het besluit nam om alleen verder te gaan. Naast dat het een hele verdrietige beslissing was, kw...
Mijn afvalstrijd Zoals vele van jullie waarschijnlijk wel weten, wil ik nog een aantal zwangerschapskilo's kwijt. De afgelopen maanden zou ik jullie dan ook op de ...
Was Jax een ongelukje of toch gepland? Je kent het wel, van die dorpen waar over alles en iedereen geroddeld wordt. Wijk bij Duurstede is daar absoluut niet anders in. Als ik vandaag met mi...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *