pinguins waggelen

Oké, laten we eerlijk wezen; mijn meest florissante dagen zijn voorbij. Ik kleed me niet meer zoals voorheen, ik ben al snel tevreden met een legging en een shirt. Hoge hakken draag ik al helemaal niet meer, mijn vans zijn erg geliefd. Ik kan mijn eigen benen nog net scheren, om over andere plekken maar niet te spreken. Sinds 2 weken komt daar dan nog bij dat ik het loop tempo heb van een oud omaatje en dat ik waggel als een eend. Dus nee, heel charmant zal het er allemaal niet uit zien.

Wanneer ik met vriendinnen of met Michael op pad ben, moet ik altijd vragen of ze hun tempo met 50% willen vertragen. Zo snel als ik altijd liep, zo langzaam gaat het nu. Vaak verontschuldigen vriendinnen zich dan maar echt; het ligt niet aan jullie tempo, het ligt aan dat van mij. Ik zou me dood irriteren als ik achter iemand liep met dit tempo, ik bedoel; loop gewoon door. Maar het lijkt wel of met de kilo die erbij komt, mijn benen ook korter worden. Ik hou het allemaal gewoon niet meer bij, hoe hilarisch dat ook eruit mag zien.

Om over het waggelen maar niet te spreken. Hoe oncharmant is dit?  Stel je ziet een jonge vrouw van rond de 25 lopen die waggelt. Wat ik altijd dacht is standaard; zo die heeft vast een zware nacht achter de rug met haar partner. Tot dat ze zich omdraaide en ik een dikke buik te voorschijn zag komen. En oke; aan die buik is ook wel één wilde nacht aan vooraf gegaan, gevolgd door 7,5 maand van het dragen van een baby. Ik had nooit verwacht dat ik ook zo’n vrouw zou worden die ging waggelen tijdens de zwangerschap.

Feit is echter, dat ik er gewoon helemaal niks aan kan doen. En eerlijk, het kan me ook heel weinig schelen. Laat mij maar lekker rond waggelen in een simpele legging die zijn dagen al geteld heeft. Ook de verterende (of zijn het vermakende?) blikken doen me nog heel weinig. Nog maar 8 weken tot dat ik mijn kleine man kan vast houden & niet meer hoef te waggelen! Oke, misschien gaat het na de bevalling ook niet soepeltjes maar laat me nog maar even in die waan.

One thought on “32 weken; ik heb het tempo van een oude oma & waggel als een eend.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *