groei echo
Zwangerschap

De 30 weken echo; de laatste x op het echo beeld

Afgelopen donderdag was het dan zover, de 30 weken echo oftewel de groeiecho. Dit was gelijk de laatste keer dat wij ons kleine mannetje op beeld hebben kunnen zien. Vanaf nu is het afwachten totdat de kleine man klaar is om te komen.

Van te voren keek ik erg uit naar deze echo, ik was zelfs een beetje zenuwachtig. Het is toch een gek idee dat dit de allerlaatste keer is dat je je baby op beeld gaat zien. Het volgende moment dat je hem ziet hou je hem echt in je armen. Ondanks dat ik vorige week nog een echo heb gehad in het ziekenhuis en hierbij het gewicht is verteld, was ik toch erg benieuwd naar het geschatte geboortegewicht.

Eenmaal bij de verloskundige aangekomen, kreeg ik al snel het idee dat er een soort van haast achter zat. Ik had mijn afspraak nét voor sluitingstijd en blijkbaar geeft dit het idee dat er snel gewerkt moet worden. De echo heeft al met al misschien 5 minuten geduurd en ik heb alleen het gezichtje kunnen zien. Zijn hoofdje werd even snel opgemeten en ook zijn gewicht was binnen 10 seconden berekent.

Ik had me juist zo verheugd op een leuke echo, omdat dit toch de allerlaatste keer is dat je de baby op beeld ziet. Daarbij had ik ook verwacht dat er iets uitgebreider naar de baby zou worden gekeken. Natuurlijk is er bij de 20 weken echo uitgebreid medisch gekeken naar de baby, maar toch had ik van deze echo iets meer verwacht. Het neemt niet weg dat ik het geweldig vond om de kleine man zo te zien in mijn buik. Hij was lekker aan het duimen en toonde aan dat hij het erg prettig vond in mijn buik.

De baby weegt nu zo’n 1600 gram en heeft een ietwat groter hoofdje. Dit was ons tijdens de 20 weken echo ook al verteld, dus dit kwam niet als een verassing. Wat wel als een verassing kwam was zijn gewicht, in het ziekenhuis was mij verteld dat hij iets aan de lichte kant was. Daar bleek op deze echo helemaal niks van terug te zien, hij zou in een week tijd bijna 400 gram zijn aangekomen. Natuurlijk is het altijd een schatting dus ik hou gewoon het gemiddelde aan.

Nog maar 9 weekjes tot ik mijn kleine frummeltje vast kan houden. Het blijft een onvoorstelbaar idee dat er een mensje 9 maanden in mij heeft kunnen groeien. En straks kan ik hem dan eindelijk in mijn armen houden. Ik ga de aankomende weken nog even flink genieten van het getrappel in mijn buik.

Lief klein mannetje, blijf nog maar even warm zitten en kom wanneer jij het tijd vindt om te komen. 

Liefs S.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *