ziekenhuis, witte trappen
Zwangerschap

My dairy #3 Met precies 29 weken stond er een CTG te wachten

Hartfilmpje

Vanaf afgelopen zaterdag heb ik mijn kindje minder voelen bewegen. Omdat ik normaal gesproken een zeer energiek baby’tje in mijn buik heb, was dit dus reden tot ongerustheid.

Voor mijn doen heb ik een redelijk druk weekend achter de rug. Op zaterdag zijn de wekelijkse boodschappen gedaan en hadden we in de avond een verjaardag. Zondag middag zijn we bij het circuit in Zandvoort geweest voor het Bimmerworld evenement. Al op de terugweg in de auto zat het me niet helemaal lekker. Ik had ontzettende pijn in mijn linker bil wat doortrok naar mijn onderbuik. Er was zelfs een moment dat ik het uitgilde van de pijn en waarbij ik niet meer wist wat ik moest doen.

Eenmaal thuis ben ik rustig op de bank gaan liggen om een teken van leven op te wekken. Na 2,5 uur weinig tot geen leven te hebben gevoeld, begon ik me toch wel zorgen te maken. Eigenwijs als ik ben, heb ik niet meteen de spoedverloskundige gebeld maar rustig afgewacht tot de volgende dag. Vanochtend 9 uur heb ik dan ook meteen gebeld, want ook vannacht heb ik weinig leven gevoeld. Gelukkig kon ik binnen een kwartier terecht.

Eenmaal aangekomen bij de verloskundige, werd er meteen duidelijk gemaakt dat ik toch echt had moeten bellen.

Die ene dag kan het verschil maken tussen leven en dood van je kindje. Daarbij is het spoednummer er juist voor dit soort dingen en val je de dienstdoende verloskundige er echt niet mee lastig. 

Ik mocht plaats nemen op de bank en er werd even naar het hartje van de kleine man geluisterd. Wat was het een opluchting, voor zowel mij als de verloskundige, om dit geluid te horen. Toch werd ik voor de zekerheid doorgestuurd naar het ziekenhuis om een ctg te maken.

Bij het ziekenhuis kon ik gelijk mee komen om een hartfilmpje te laten maken. Ik moest op een bed gaan liggen en kreeg 2 banden om mijn buik heen. 1 band is er om de hartslag van het kindje te meten, de ander om je baarmoeder activiteit te meten. Normaal gesproken duurt zo’n hartfilmpje 30 minuten, mits er voldoende beweging te zien is. Al met al heb ik anderhalf uur aan de monitor gelegen. De verloskundige vond namelijk dat er in eerste instantie te weinig pieken in de hartslag van t kindje zat. Na anderhalf uur bleek toch alles in orde te zijn, wat een opluchting!

Naast een hartfilmpje is er ook nog een medische echo gemaakt. Tijdens deze echo is het kindje volledig op gemeten, het vruchtwater na gekeken en het gewicht bekeken. Ook dit bleek gelukkig allemaal in orde te zijn.

Na uitgebreid onderzoek is er dus geen aanwijsbare reden gevonden waarom onze kleine man zich even stil hield. En terwijl ik deze blog typ, is hij ook alweer druk aanwezig in mijn buik. Ik ben nog nooit zo blij geweest met deze bewegingen en zal vanaf nu ook niet meer zeuren over het drukke kindje wat ik bij me draag. Hij mag nog lekker 10 weken bij mama blijven zitten en ik ga er ontzettend van genieten<3.

Mijn advies aan zwangere vrouwen is; bel alsjeblieft als jij het zelf niet vertrouwt. Ook als je omgeving aangeeft dat je best nog even een dagje kunt wachten. Jij draagt een wondertje bij je en alleen jij kunt aanvoelen of die zorgen terecht zijn. Schaam niet om te bellen, daar zijn verloskundige voor! 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *