Zwangerschap

Zwanger en een depressie.. Niet iedereen leeft op een roze wolk

depressie

Laat ik voorop stellen dat ik ontzettend blij ben met deze zwangerschap. Het is al een aantal jaar een grote wens, en die is nu in vervulling gegaan. Toch merk ik dat ik mijn zwangerschap anders ervaar dan vriendinnen in mijn omgeving. Ik ben een van de 17% vrouwen die last heeft van depressieve klachten tijdens de zwangerschap.

Mijn depressieve klachten zijn niet ontstaan tijdens de zwangerschap, deze had ik hiervoor ook al. Zo’n 2,5 jaar geleden raakte ik, door omstandigheden, in een depressie. Ik ben hier altijd al gevoelig voor geweest en was dus ook al langere tijd in therapie. Uiteindelijk ben ik overgestapt op medicatie, wat heeft geleidt tot grote verbetering in mijn stemming. Toen ik Michael leerde kennen was ik al aardig omhoog geklommen uit mijn depressie. Samen met hem, en behulp van medicatie, ben ik opgebloeid tot een sterk en vrolijk persoon.

Tot mijn zwangerschap. Waar vele vrouwen hun medicatie niet meer nodig hebben en door de hormonen helemaal opleven, is het bij mij tegenovergesteld. In de periode voordat ik zwanger raakte, was ik geminderd met mijn medicatie. In eerste instantie omdat ik me daar sterk genoeg voor voelde, daarnaast ook met het oog op een zwangerschap. Met alle hormonen die door mijn lichaam gierden, merkte ik dat ik steeds meer terug viel in mijn oude gedrag. Ik was moe, snel geïrriteerd, huilerig en had geen zin meer om dingen te ondernemen. Klachten die passen bij een zwangerschap, maar die mij toch meer deden herinneren aan de periode dat het niet goed met me ging.

Omdat ik voor mijn zwangerschap al last had van depressieve klachten en medicatie slik, ben ik door de huisarts doorverwezen naar de pop-poli. De pop-poli is een afdeling in het ziekenhuis waarbij ze gespecialiseerd zijn in het begeleiden van vrouwen zoals ik. Met de artsen van deze afdeling heb ik besproken dat ik moeilijk kan genieten van de kleine dingen. Er is mij geadviseerd om weer rustig te verhogen met mijn medicatie zodat zowel ik als mijn ongeboren kindje ons goed voelen.

Vanaf het tweede semester merk ik dat ik weer wat meer kan genieten van de zwangerschap. Ik kan genieten van het feit dat mijn buik groeit, de baby me elke dag schopjes geeft. Boven alles vind ik het ontzettend bijzonder dat er leven groeit in mij en dat ik dat samen met Michael heb gecreëerd. De roze wolk die andere zwangere vrouwen ervaren, ervaar ik echter niet. Ik ben nog steeds erg moe, heb weinig tot geen zin om dingen te ondernemen en wanneer ik dit wel doe kost het me ongelooflijk veel energie. Mijn depressieve klachten kunnen zo nu en dan nog steeds de overhand nemen.

Het blijft een innerlijke strijd, het prachtige van de zwangerschap en de klachten van de depressie. Ik ben blij dat ik hier goed bij begeleidt wordt en dat er mensen zijn die het begrijpen.

Toch krijg ik, terwijl ik dit typ, tranen in mijn ogen. Bang voor de reactie van mijn omgeving. En dat is nou precies waarom ik deze blogpost schrijf, om andere zwangere vrouwen te helpen met mijn verhaal.

Geen enkel gevoel omtrent je zwangerschap is verkeerd, niet iedereen leeft op die roze wolk. Probeer te genieten van de kleine dingen in het leven en van het feit dat er straks een mooi wondertje in jullie leven verschijnt. Praat met je huisarts en verloskundige wanneer je je toch zorgen maakt om je gevoelens en praat vooral goed met je partner!

 

 

8 Reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *